Ανδριακός Τύπος

ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ 1929

ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ

Η ανατολή του νέου έτους δεν ευρίσκει την Ελλάδα ούτε ευτυχεστέραν, ούτε πλουσιωτέραν, ούτε υγιεσστέραν. Αλλ’ ένα νέο έτος αποτελεί πάντοτε μίαν πηγήν ελπίδων. Δυνάμεθα να προσδικάσωμεν το μέλλον; Όχι, αναντιρρήτως. Έχομεν βεβαίως εκ του παρελθόντος έτους παν δυνατόν κακόν ενδόσιμον και υποχρεούμεθα κατ’ ακολουθίαν να πιστεύωμεν ότι και το νέον έτος δεν πρόκειται να μας επιφυλάξη τίποτε το καλλίτερον. Αλλ’ είνε δυνατόν να ξερριζώσμεν την ελπίδα εκ της καρδίας μας; Να πιστεύσωμεν ότι είνε αδύνατον απολύτως να επέλθη οιαδήποτε μεταβολή επί τα βελτίω; Θα ήτο τούτο άδικον. Η εμφάνισις ενός νέου έτους αποτελεί πάντοτε μίαν καλήν υπόσχεσιν. Ας ευχηθώμεν διά την πραγματοποίησίν της και ας ενεργήσωμεν υπέρ αυτής. Και υπ’ αυτό το πνεύμα ο ‘’Ανδριώτς’’ διαβιβάζει προς όλους τους φίλους του τας εγκαρδιωτέρας των ευχών του.

ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ 1932

Ανδριώτης 1-1-1932

Κατηγορία: Ανδριακός Τύπος

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ

Εκτύπωση | Email

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ 1926

Είναι μεσάνυχτα και να ξέρη κανείς πως ξημερώνει Χριστούγεννα...

Η τρεμουτάνα φυσομανά στην πλώρη μας, που κάνει τα ξάρτια, τα μπαταράτσα και τα στράκια να σφυρίζουν λες πως κομπανιάρει κάποια ουράνια, θεία μουσική.

Το καμπανάκι της γέφυρας αυθόρμητα χτυπά απ' τον αέρα σαν κάτι κι' αυτό να ξέρη για τη μεγάλη αυτή νύχτα κι ενώνει την γλυκειά φωνούλα του με τους ύμνους των αγέλων για την γέννησι του Θεανθρώπου.

Κανείς απ' το πλήρωμα δέν βρίσκεται στην κουκέτα του, όλοι μαζεμένοι στη μέση του βαποριού. έχει αφίσει ο καθένας τη σκέψι του να πετάξη μακρυά και να δη κάπου κάτω 'κεί σε μια γωνίτσα της γης, την χαρούμενη αυτή μέρα του χρόνου, πού η έλλειψίς του αφίνει ένα μεγάλο, μεγάλο κενό στο σπίτι του... Γλυκές περασμένες εικόνες περνούν απ' τον καθένα της ταχείας γλυκειάς ζωής.

Καϋμένο μικρό σπητάκι. Χαριτωμένη γλυκειά μας Πατρίδα πόσα μα πόσα όνειρα στο είναι σου δέν κλειούνται, πόσες μεθυστικές αναμνήσεις, πόσες ώρες τρελλές χαρούμενες γλυκειές, ώρες υπέροχες, πανώριες ώρες θείες!

Κι' η ώρα περνά... Δειλά, δειλά ο πένθιμος της νύχτας μανδύας υποχωρεί για να τον αντικαταστήση ένα αιθέριο γαλαζένιο πέπλο, κι' ο ήλιος προβάλλει στον ορίζοντα καθαρός, ολοκάθαρος, σαν χρυσός δίσκος μιας καλοκαιριάτικης μέρας.

Η φωνή του καπετάνιου μεσ' απ΄' τον αλουέ ακούστηκε: "Και του χρόνου παιδιά".

Και με μιά μυστική κατάνυξι σαν να προσευχόντουσαν στον Ύψιστο, απήντησαν με μια φωνή: Αμήν, Καπετάνιε, και στα σπήτια μας με το καλό.

ΣΤΕΝΙΩΤΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ 22 12 1928

εφημερίδα Ανδριώτης 1926

Κατηγορία: Ανδριακός Τύπος

ΣΤΟΝ ΡΗΜΩΜΕΝΟ ΠΥΡΓΟ ΤΩΝ ΣΤΕΝΙΩΝ

Εκτύπωση | Email

Χτίστηκε από δω και πολλά χρόνια, ερχότανε κληρονομικώς από χέρια, σε χέρια, πάντα αρχοντικά. Μέσα του ήτανε πάντα η ζωή, η χαρά και η ευτυχία. Υπήρξε καταφύγιον πολλών αρχοντικών οικογενειών κατά τας εκάστοτε επιδρομάς των τότε πειρατών.

Και σ’ αυτά ακόμα τα χρόνια μας υπήρξε το λαμπερό αστέρι των μάγων για τους φτωχούς μας. Στη δυστυχία τους, έτρεχαν εκεί που ήξευραν καλά πως φεύγοντας κάτι θα συναποκόμιζαν κάτι για τα άρρωστα παιδιά τους κάτι για το πεινασμένο τους σπιτικό. Και δεν εγελιόντουσαν… Έτσι τα χρόνια κυλούσανε κανονικά ως που κακιά μοίρα σαν να ζήλεψε, μπορεί να πει κανείς την ευτυχία, που ήτανε καλοθρονιασμένη στο παμπάλαιο πύργο και έριξε μέσα, κάτι σαν λαίλαπα, κάτι σαν καταιγίδα, κι’ ο θάνατος άρχισε να θερίζη αλύπητα. Τον βρήκαν μεγάλες συμφορές, τον χτύπησε η μοίρα αλύπητα, σαν κακός εκδικητής. Η χαρά και το γέλιο φύγανε και στη θέσι τους θρονιάστηκε η λύπη και η κατήφεια.

Κι ο θάνατος όλο και θέριζε. Ως που μόλις προ ημερών άρπαξε αχόρταγα και την τελευταία π’ απόμεινε οικοδέσποινα.

Ο θάνατος της αρχόντισσας μητέρας βούτηξε τα παιδιά της σε βαρύ πένθος για το χαμό της και για το χαμό του Αρχοντικού πύργου, που λόγος ανώτερος τα αναγκάζει να τον εγκαταλείψουν.

Καϋμένε παληέ πύργε!! Σαν θαλασσινό φανάρι, που δίνει παρηγοριά και ελπίδα στα καράβια που κινδυνεύουνε και για μας σβύνει για πάντα, βουτώντας στην απογοήτεψι τους κινδυνεύοντας, έτσι και σύ με το μεγαλόπρεπο και επιβλητικό παρουσιαστικό σου, εφώτισες επί σειράν αιώνων τα κοινωνικά ναυάγια και τώρα έπαυσες. Έσβυσες για πάντα.

Η πόρτες σου κλείστηκαν για να μην ανοίξουν πειά ποτέ.

Το χωριό μας λυπούμενο κατάκαρδα για το χαμό ενός τέτοιου αρχοντικού σπητιού αφίνει να κυλίση από τα μάτια του ένα δάκρυ για δείγμα συμπαθείας προς όλα τα χαμένα.

«Στενιώτης»

Εφημερίδα «Ανδριώτης», φ.69, 4/2/1928

Κατηγορία: Ανδριακός Τύπος

Σελίδα 1 από 4